Ik heb besloten om te gaan verhuizen..met mijn log!
Het werd tijd voor een andere omgeving…en vandaar dat je me nu kunt vinden op http://warrina.blogspot.com/

Deze site blijft nog in de lucht..totdat ik weet hoe ik alle berichten uit het verleden mee kan nemen naar de nieuwe site!

Tot op het andere adres

En zo is er na tien dagen hard werken weer een einde gekomen aan Oerol.
Elk jaar bekruipt me op de laatste avond al een heimwee gevoel en hoop je dat je het afscheid van het eiland, mensen, voorstellingen, nog even uit kunt stellen.
Tien dagen, ze lijken zo lang en toch kwam ik tijd te kort.
Het was dit jaar anders, zwaarder, vermoeiender, leuk(er), gezellig, maar bovenal anders.
Dit keer een andere rol die meer aandacht vroeg dan ik van te voren had verwacht en waardoor ik soms op momenten tegen mezelf aan liep.
Het is niet altijd makkelijk om dingen te regelen, mensen aan te sturen, mensen te woord te staan met een vriendelijk woord. Soms wil je ook gewoon even je tent induiken en je afsluiten van alle prikkels om je heen.

Het thema van Oerol was dit jaar tijd en het eiland van de vorige dag.
Het leek alleen wel alsof ik tijd te kort kwam.
Gelukkig was daar dan af en toe het strand om uit te waaien en je hoofd leeg te maken, om alleen te luisteren naar de zee en de meeuwen om je heen.
Waren daar de broodnodige lach momenten en heb ik gisteren, op de laatste echte festival avond een onverwacht kado gekregen.
Terwijl heel het eiland zat te ‘ genieten’  van de voetbalwedstrijd, zat ik samen met wat mensen bij een voorstelling die ik niet eens in woorden uit kan leggen zo mooi!
In groepen door een bos wandelen, een soort speurtocht naar demonen en goden waar je continu in actie moest komen en ik bijna aldoor de klos was en door de acteurs werd aangesproken.
Mijn valpartij in het donkere bos kon me de lol ook niet ontnemen.
Het was werkelijk zo mooi, dat ik nu nog zit na te genieten en ik blij ben dat ik pas morgenvroeg afscheid hoef te nemen van dit eiland.
Dit gekke, leuke, aparte, altijd weer anders, eiland.
Volgend jaar maar weer!

Mijn bed ligt bezaaid met kleding, schoenen en jassen.
Overal ligt iets en uiteindelijk moet een groot gedeelte hiervan in mijn grote (maar toch altijd te kleine) rugzak passen.
De tent ligt klaar, de slaapzak is gewassen en de regenjas ligt ook alvast maar klaar.
Het blijkt toch weer een onmogelijke opgave te zijn om te bedenken wat ik mee wil nemen.
Als ik Piet Paulusma gisteren moest geloven gaat het een wisselvallige week worden qua weer en kunnen de truien en jassen weer aan.

Eigenlijk had ik gehoopt op een voortzetting van al die prachtige warme dagen die we hebben gehad. Maar helaas.
Het maakt de keuze qua kleding alleen nog maar lastiger.
Zou dit nu alleen een vrouwending zijn? Dat wij het liefst onze hele kledingkast in onze tas willen proppen om er zeker van te zijn dat we genoeg bij ons hebben?
Gelukkig was daar vorig jaar de wasserette!
Eigenlijk moet het mogelijk zijn om zoveel dagen te doen zonder een wasje te draaien, maar oh wat was het fijn om frisgewassen kleren aan te kunnen trekken.
Die traditie houden we dit jaar ook maar weer in ere!

Ik zal mijn lijstje er nog eens bijpakken en gaan strepen.
Keuzes maken is vandaag niet mijn sterkste ding.
Het komt goed…die tas komt hoe dan ook vol (veel te vol!).

Hoe goed je ook je best probeert te doen, je kunt je er met geen mogelijkheid aan onttrekken. Het EK voetbal is begonnen en iedereen zal en mag het weten ook.
In de supermarkt word je overspoeld met Welpies, geen idee wat je met die dingen moet doen, maar gelukkig heb ik 2 neefjes en een nichtje die er vast wel raad mee weten.
De folders met grote breed beeld tv’s worden met tientallen tegelijk door je brievenbus geduwd. En zet je de tv aan of lees je de krant dan is het één en al voetbal wat de klok slaat.

Als je in deze periode niet van voetbal houdt, dan heb je er een zware dobber aan.
Vanavond moest ik werken (nog even voor de duidelijkheid; ik werk op verschillende woonvormen voor mensen met een verstandelijke of lichamelijke beperking), en de grote vraag was ‘gaan we voetbal kijken’?.
De één zei van niet, de ander wou thuis gaan kijken en zo bleek ik uiteindelijk met één bewoner en drie man leiding naar het voetballen te kijken. En eigenlijk was het wel gezellig zo op deze manier.

En terwijl ik na mijn werk, wetende dat Nederland met 3-0 had gewonnen, richting huis fietste hoorde ik overal uitgelaten mensen op straat. Toeters, geschreeuw, gezang en zelfs vuurwerk knalde door de lucht.
Ik stuitte op een grote groep jongens die voor hun studentenhuis stonden en die hun feestje naar buiten hadden verplaatst.
Terwijl ik ze naderde stond er eentje klaar met zijn hand uitgestoken.
Ik fietste langs en tikte zijn hand aan, dit tot grote vreugde van hem en zijn vrienden.
Een hoop geschreeuw, getoeter en ineens een horde mannen achter me aan.
Gelukkig fietste ik behoorlijk op snelheid en lukte het hem niet me in te halen.
Een keer zo’n handjeklap was wel voldoende.
Lachend fietste ik door en keek nog eens achterom.
Wat voetbal al niet voor gekte teweeg kan brengen zeg…en ik ben bang dat het na vanavond alleen nog maar erger gaat worden!

Het is een terugkerend ritueel om elk jaar in juni een paar dagen te ontsnappen uit het dagelijkse (drukke) leven.
Ik laat de stad achter me, mijn werk, mijn vrienden om de hoek, en vertrek richting één van de heerlijke friese waddeneilanden.

Het is de ultieme plek om uit te waaien, de gezonde zoute zeelucht op te snuiven en je onder te dompelen in een wereld die even helemaal anders is. Om je hoofd leeg te krijgen van alle dingen die de laatste tijd zoveel tijd en energie hebben gekost.

Het is het fijne fietsen over alle smalle wegen, dwars door duinen en bos. Het zien van prachtige voorstellingen op de meest byzondere locaties. Het is het luisteren naar heerlijke muziek. Het is het weerzien van oude bekenden. Het is het slapen op een luchtbed waarvan je hoopt dat ‘ie het tien dagen lang gaat volhouden. Het is de uitgelaten, hippie achtige sfeer die over het hele eiland hangt. Het is met je voeten in het zand lopen, en genieten van de zee.
Het is het dansen op de vele plekken verspreid over het eiland, genieten van de juttersbitter. Ach het is zoveel, zoveel….

Oerol…here i come!

De afgelopen twee maanden heb ik gemerkt dat altijd maar ja zeggen op dingen die je leuk vind, niet altijd een goed idee is.
Aangezien ik voor mijn werk bijna dagelijks word gebeld of ik misschien kan en wil werken, is het antwoord op die vraag eigenlijk altijd ja.
Een nee is niet iets wat ik heel erg moeilijk vind om te zeggen.
En toch kost het nu soms toch wat moeite om nee te zeggen.

De afgelopen twee maanden kan ik mijn vrije dagen op 1 hand tellen, zelfs de weekeinden die me anders best wel heilig waren, werden ingevuld door mijn werk.
Misschien is het nee zeggen niet eens het échte ‘probleem’, maar het feit dat mijn werk zo ontzettend leuk is!
Het kost me geen moeite om naar mijn werk te gaan en mijn werk geeft alleen maar energie.
En dat is denk ik de valkuil waar ik de laatste twee maanden te vaak in ben gestapt.
Zat ik ‘s avonds laat, na het werken, op mijn bank wat te relaxen en bedacht ik me hoe heerlijk het zou zijn om gewoon even een vrije dag te hebben en wat aan te rommelen in huis. Het zat er niet in.

Misschien is het ook wel een luxe positie? Om werk te doen waar je energie van krijgt in plaats van dat het energie kost. En dat je met zoveel plezier naar je werk gaat. Ik ken helaas de voorbeelden en ik heb zelf ook in die situatie gezeten dat naar je werk gaan elke dag een onmogelijke opgave leek.
En nu zit ik (eindelijk) eens aan de andere (lees; goede) kant van de medaille.
Nu alleen nog leren hoe ik wat vaker op de rem kan trappen, gewoon omdat het soms nodig is. En mijn lichaam er af en toe om vraagt!

Men kan vluchten voor zichzelf, voor die allesomvattende liefde die men ontvangt en voor de maatschappij waarin je niet kunt aarden. Is het alleen maar het nastreven van een doel, een hoger doel waarin men zijn (eigen) waarheid zoekt en vindt? Is het ook niet een daad van egoïsme door nooit achterom te kijken? Door te denken dat je beter af bent door voor het alleen zijn te kiezen.

Hoe maak je die keuze en waarom maak je die keuze? Ben je daadwerkelijk gelukkiger als je niets bezit, niets of niemand hebt? Of is er uiteindelijk toch dat ene moment waarop je beseft dat het zoeken naar jezelf, het achterlaten van alles waarvan je dacht dat je daar zonder zou kunnen nu als een zware last op je schouders drukt. Dat je merkt dat je zonder lief te hebben de ultieme confrontatie met jezelf bent aangegaan.

Dat de eenzaamheid je als een koude deken bedekt en de weg terug naar het verwarmen van je hart aan de liefde van de mensen die je dierbaar zijn een onbegaanbare is geworden. Hij koos met zijn hart en met zijn gevoel, onbezonnen, maar vol overtuiging en daardoor wist hij dat het de juiste weg zou zijn.

Je hebt altijd een keuze in het leven dat je leidt, je weg hoeft niet langs de wegen te gaan die iedereen bewandeld. Je kunt je eigen wegen creëren, afslagen nemen die een ander nooit zou kiezen of zelfs nooit zou begrijpen. Als je maar kiest vanuit je hart

We are, finally, all wanderers in search of knowledge.
Most of us hold the dream of becoming something better than we are,
something larger, richer, in some way more important to the world en ourselves.
Too often, the way taken is the wrong way,
With too much emphasis on what we want to have, rather than what we wish to become.

Louis L ‘Amour

Het is net of die oude comfortabele jas niet meer zo lekker zit.
Het knelt wat, er zitten wat kleine gaatjes in en de kleur is ook niet meer wat het is geweest. Vroeger zat ‘ie zo lekker. Ik was vast van plan om hem nooit de deur uit te doen en ik zou hem blijven dragen, no matter what.
En nu ineens begin ik de jas te zien zoals hij werkelijk is, zoals ik hem nooit had bekeken.
Hij was goed genoeg zoals ‘ie was en dat was goed genoeg voor mij.

En nu na zoveel jaren trouwe dienst begin ik er steeds meer over na te denken om hem toch de deur uit te doen. Omdat ik me er niet meer prettig in voel, omdat ik voel dat het niet meer is zoals vroeger. Omdat er zoveel veranderd is, en sommige dingen ook niet ten goede. De jas past niet meer en ik merk dat ik er moeite mee heb om afscheid te nemen van een tijdperk. Ik heb er zoveel uitgehaald, het heeft me veel gebracht. Super leuke avonden, nieuwe mensen, kennissen, vrienden, heel veel lol, vermoeidheid, gekke spannende dingen.

En hoe komt het toch dat het me niet meer echt past?
Ik durf het niet te zeggen. Ik denk dat er dingen zijn veranderd waarin ik mijn weg niet (meer) kan vinden, waarin ik niet kan berusten en ook niet altijd begrip voor heb. De nepheid, waarvan ik bij een aantal toch echt dacht dat het wel oprecht was. Dat er wel sprake was van vriendschap.
Ik kan er mijn draai niet meer vinden en weet niet zo goed wat ik daar eigenlijk van vindt.
Wil ik afscheid nemen van iets wat zo duidelijk bij mij hoort, of moet ik toch die andere weg zien te vinden. Zodat ik die weg dan kan blijven bewandelen op mijn manier?

Ondanks dat ik met dit prachtige weer elke dag moest werken, probeerde ik toch de nodige rust en geniet momentjes te pakken.
In de ochtend op de fiets dwars door de weilanden.
In de middag na het werken weer fietsend door die weilanden en de ene omweg na de andere verzinnen, alles om maar lekker uit te waaien en dat hoofd van mij leeg te krijgen.
Voldaan kom ik thuis en geniet nog even verder op mijn balkon.
Het maakt me blij dat het voelt alsof zoveel dingen op hun plek vallen.
Op werkgebied gaat het zo voortvarend dat ik er soms van schrik en het plezier is nog steeds volop aanwezig. Dan komen de festivals er weer aan en daar kijk ik naar uit en leef ik erg naar toe. Dit jaar zal één festival een beetje anders worden voor me en ik ben benieuwd hoe dat gaat uitpakken.
Zou ik nu al zachtjes, bijna fluisterend, mogen zeggen dat 2008 misschien mijn jaar is?
Dat eindelijk alles eens gaat zoals ik al zolang zo graag had gewild?!
Nu alleen die liefde nog