En zo is er na tien dagen hard werken weer een einde gekomen aan Oerol.
Elk jaar bekruipt me op de laatste avond al een heimwee gevoel en hoop je dat je het afscheid van het eiland, mensen, voorstellingen, nog even uit kunt stellen.
Tien dagen, ze lijken zo lang en toch kwam ik tijd te kort.
Het was dit jaar anders, zwaarder, vermoeiender, leuk(er), gezellig, maar bovenal anders.
Dit keer een andere rol die meer aandacht vroeg dan ik van te voren had verwacht en waardoor ik soms op momenten tegen mezelf aan liep.
Het is niet altijd makkelijk om dingen te regelen, mensen aan te sturen, mensen te woord te staan met een vriendelijk woord. Soms wil je ook gewoon even je tent induiken en je afsluiten van alle prikkels om je heen.

Het thema van Oerol was dit jaar tijd en het eiland van de vorige dag.
Het leek alleen wel alsof ik tijd te kort kwam.
Gelukkig was daar dan af en toe het strand om uit te waaien en je hoofd leeg te maken, om alleen te luisteren naar de zee en de meeuwen om je heen.
Waren daar de broodnodige lach momenten en heb ik gisteren, op de laatste echte festival avond een onverwacht kado gekregen.
Terwijl heel het eiland zat te ‘ genieten’  van de voetbalwedstrijd, zat ik samen met wat mensen bij een voorstelling die ik niet eens in woorden uit kan leggen zo mooi!
In groepen door een bos wandelen, een soort speurtocht naar demonen en goden waar je continu in actie moest komen en ik bijna aldoor de klos was en door de acteurs werd aangesproken.
Mijn valpartij in het donkere bos kon me de lol ook niet ontnemen.
Het was werkelijk zo mooi, dat ik nu nog zit na te genieten en ik blij ben dat ik pas morgenvroeg afscheid hoef te nemen van dit eiland.
Dit gekke, leuke, aparte, altijd weer anders, eiland.
Volgend jaar maar weer!