Hoe goed je ook je best probeert te doen, je kunt je er met geen mogelijkheid aan onttrekken. Het EK voetbal is begonnen en iedereen zal en mag het weten ook.
In de supermarkt word je overspoeld met Welpies, geen idee wat je met die dingen moet doen, maar gelukkig heb ik 2 neefjes en een nichtje die er vast wel raad mee weten.
De folders met grote breed beeld tv’s worden met tientallen tegelijk door je brievenbus geduwd. En zet je de tv aan of lees je de krant dan is het één en al voetbal wat de klok slaat.

Als je in deze periode niet van voetbal houdt, dan heb je er een zware dobber aan.
Vanavond moest ik werken (nog even voor de duidelijkheid; ik werk op verschillende woonvormen voor mensen met een verstandelijke of lichamelijke beperking), en de grote vraag was ‘gaan we voetbal kijken’?.
De één zei van niet, de ander wou thuis gaan kijken en zo bleek ik uiteindelijk met één bewoner en drie man leiding naar het voetballen te kijken. En eigenlijk was het wel gezellig zo op deze manier.

En terwijl ik na mijn werk, wetende dat Nederland met 3-0 had gewonnen, richting huis fietste hoorde ik overal uitgelaten mensen op straat. Toeters, geschreeuw, gezang en zelfs vuurwerk knalde door de lucht.
Ik stuitte op een grote groep jongens die voor hun studentenhuis stonden en die hun feestje naar buiten hadden verplaatst.
Terwijl ik ze naderde stond er eentje klaar met zijn hand uitgestoken.
Ik fietste langs en tikte zijn hand aan, dit tot grote vreugde van hem en zijn vrienden.
Een hoop geschreeuw, getoeter en ineens een horde mannen achter me aan.
Gelukkig fietste ik behoorlijk op snelheid en lukte het hem niet me in te halen.
Een keer zo’n handjeklap was wel voldoende.
Lachend fietste ik door en keek nog eens achterom.
Wat voetbal al niet voor gekte teweeg kan brengen zeg…en ik ben bang dat het na vanavond alleen nog maar erger gaat worden!